Eve grijpt in. Ze zegt: Als we er nu uit gaan, dan kunnen we dadelijk nog aperitieven. Wat denk je, zullen we nog eens de wildwaterbaan doen of zullen we tijd maken  voor hapjes? Ja? Is dat voor jou goed? En voor jou? 
De kinderen kiezen resoluut voor de hapjes. Ze gaan meteen mee. Ik kijk toe. Zet die apero maar klaar. En de hapjes.

Win-win, want daar draait het om.

Bowling. Eve zegt: Is het voor jou ok dat ik niet meespeel? Dan kunnen de kinderen meer aan de beurt en dan kan ik even rusten. De kinderen akkoord. Ze kunnen meer spelen. Ik ook. Dan kan ook ik even rusten.

Win-win, daar draait het om.

Het is avond, het heeft geregend. De hond moet buiten. Je weet wel. Maar Kiwi is moe. Ze heeft die dag een flinke wandeling gemaakt. Ze is oud. Ze heeft het koud. Ze legt zich neer. Eve kijkt haar aan. Ze luistert naar haar gedrag. Ze zegt: Wil je nog buiten? Ik zie dat je nu geen behoefte hebt om buiten te gaan. Maar ik vind dat je toch best even plast voor de nacht. Als we straks even kort buiten gaan, is dat ok voor jou? De hond! Fantastisch toch. Kiwi laat zich knuffelen en vleit zich neer in het salon. Voor het slapen gaan gaat ze toch even buiten, kort, even plassen. Hond tevreden, baasje tevreden.

Win-win, daar draait het om.

We zijn weer thuis. Mijn kinderen leggen uit: Mama, als wij jou helpen en leuk doen dan is de kans groter dat jij iets voor ons terug doet. Als jij tevreden bent dan is de kans groter dat jij meer toelaat. En dan is het leuker want dan mogen wij meer. Dat heeft Eve ons geleerd. 

Win-win. Daar draait het om.

Weer of geen weer, hond of geen hond, 4 kinderen of 2: dit lijstje gaat vanaf nu steevast in mijn handtas mee:

• “Zullen we…?
• “Ik vind…”
• “Als we … dan… Wat denk je?”
• “Is dat ok voor jou?”

Want win-win. Daar…. 
Inderdaad.

Toelichting van Eve Mintiens, Gordon Communicatie Trainer
De Gordon Training heeft op zich niet als doel dat kinderen zich anders gaan gedragen om meer gedaan te krijgen. Wat er wel gebeurt als je effectief communiceert en de Gordon vaardigheden toepast, is dat je meer rekening leert houden met elkaar en ieders behoefte. Je gaat niet uit van een winner-verliezer model; “Ik heb daarstraks al toegegeven, nu is het jouw beurt!” “Ik blijf zagen en zeuren tot ik krijg wat ik wil”.
Maar je gaat oprecht op zoek naar een win-win oplossing. Kinderen leren dat jouw tolerantie grens kan verschuiven naarmate je je goed of overprikkeld voelt, en houden daar rekening mee. Als ouder kijk je naar het gedrag van je kind (en/of hond) en probeer je de achterliggende behoefte te zien en niet alleen het voor jou misschien vervelende gedrag.
Met andere woorden, het empatisch vermogen vergroot langs beide kanten, de tolerantiegrens verschuift, en je mag lekker meer, waardoor het leuker wordt!

Ten eerste voelen ze zich dan nuttig en leer je ze voor zichzelf zorgen. Ze kunnen in een veilige omgeving fouten maken zoals een roze sok in de witte was doen. ;-)

"Flashback naar toen ik voor de eerste keer pasta ging maken in koud water, en een andere keer ruim water liet koken om er daarna patatjes in te doen ;-))" Ik ga er niet bij vertellen hoe ik oud ik toen was. (*bloos*)

Kinderen willen graag hun ouders helpen en als ze dan geen fysieke taken krijgen dan gaan ze vaak emotioneel mee steunen of dragen. En dat is iets wat je liever wilt vermijden. 

Taakjes geven dus naar gelang de leeftijd. Bij ons gebeurt dat met overleg. We bespreken samen wie welke taak ziet zitten. Als kinderen zelf mee inspraak hebben in wat ze gaan doen, is het waarschijnlijker dat ze de taak ook effectief gaan uitvoeren. 

Ik hoor ouders wel eens zeggen; "Ze moeten toch ook leren om dingen te doen die ze niet graag doen? Dat is toch de realiteit?"

Ik vind persoonlijk dat dat niet hoeft. Zeker niet op te jonge leeftijd. Als je taken oplegt die ze echt niet fijn vinden dan krijgen ze vaak al een aversie van werkjes op jonge leeftijd. 

Onderzoek heeft uitgewezen dat bv. Amerikanen erg opzien tegen "chores" omdat ze als kind vaak een lijst vervelende taakjes opgelegd kregen. In primitieve stammen blijkt dat klusjes helemaal niet als werk worden gezien en dus ook geen moeite kosten (cfr. "Op zoek naar het verloren geluk" J. Liedloff)

En als volwassene kan je in principe ook jouw vervelende taakjes uitbesteden aan bijvoorbeeld een poetsvrouw of taken verdelen met je partner, in overleg. 

Bij mij thuis wordt er dus regelmatig besproken welke hulp ik nodig heb of met andere woorden: Wat zijn mijn behoeften?  Mijn behoefte is hulp in het huishouden.  Maar hoe die behoefte wordt ingevuld is niet zo belangrijk voor mij. We evalueren ook bij tijd of alles nog haalbaar is en goed gaat.

Taken waarvoor mijn kinderen mee hebben gekozen; 

Zoon 14 jaar; 

• Afwasmachine uitladen (NIET inladen)
• Stofzuigen
• Vuilbak wegdoen
• 1 shift hond wandelen 

Dochter 13 jaar; 

• Was doen en opvouwen
• meehelpen met koken
• 1 shift hond wandelen

Nu zit daar ook wel een zekere flexibiliteit op. Als er eentje een grote toets heeft of als ik later thuis kom, worden er al eens taken doorgegeven of overgenomen. Straks tijdens de examens, hoeven ze geen taken te doen en tijdens een schoolvakantie wanneer ik werk doen ze al eens iets meer. 

Ontstaat er discussie dan gaan we weer overleggen. En nee dat kost niet veel tijd. Het bespaart net enorm veel tijd doordat ik niet moet pushen of zagen. Er hangt ook geen negatieve sfeer rond die taakjes.

En ja ik moet ze er wel eens aan doen herinneren. En soms hebben ze geen zin, en kan het voor mij, ja dan neem ik al eens over. Kan dat niet dan zal ik actief luisteren; "Lastig hè dat je nu nog met de hond buiten moet?" "Het zou leuker zijn als je gelijk kon beginnen gamen". 

Moeilijk? Overleggen kan je leren. Het is 1 van de basisvaardigheden van de Gordon Training "Effectief communiceren met kids". Kijk hier voor info over data en prijzen.
​

De ochtendspits.

Je kent het wel de ochtendspits.
Iedereen haast zich om op tijd klaar te zijn. Lunchpakketten worden gemaakt, kleren uitgekozen, last minute aanpassingen aan de outfits worden uitgevoerd, een laatste controle in de spiegel. (Dat zijn de jongeren, ik ga meestal in mijn joggingbroek naar mijn werk ;-))
Je denkt ; “Dat gaat vlot vanmorgen”
En dan gebeurt het,….als we bijna klaar zijn, mijn hand ligt al op de deurklink, mijn autosleutel in mijn hand ;

De uitspraak.

Zegt mijn zoon tegen mijn dochter ; “Amai uw haar is vettig!”

Het drama begint.

De dochter wilt natuurlijk niet meer vertrekken zonder te douchen. We gebruiken nochtans al de hinderpalen (roadblocks) in de communicatie volgens Dr. Gordon die we kennen om haar te overtuigen ;

• Complimentjes geven ; “Je ziet er echt goed uit!”
• Beschuldigen ; “Als je gisteren gedoucht had, was er nu geen probleem.”
• Dreigen ; “Als je nu niet meegaat, moet je er zelf geraken”
• Commanderen ; “Doe nu je schoenen aan!"
• Preken / moraliseren ; “Het is niet professioneel van mij als ik te laat kom.”
• Oplossingen aanbieden; “Zullen we een beetje droogshampoo gebruiken?”

Ik merk al snel dat ik nergens kom met mijn oude geconditioneerde gewoontes. En herinner mij mijn jeugd, en stel me voor hoe het zou zijn om op (een nieuwe) school aan te komen met vettig haar. Of nu in de yogastudio. (Waar ik douche als ik mijn haar vettig vind.) En mijn empathie kicks in.

De oplossing.
Ik besef dat onze gemeenschappelijke behoefte is om op tijd aan te komen zonder vettig haar. Ik reageer pijlsnel en zeg tegen mijn dochter dat ze als de bliksem in de douche moet springen. Ik rep me met mijn zoon naar de auto. Als we zijn ingestapt kijk ik hem streng aan en zeg ;

“SERIOUSLY? GIJ MEENT DA OF WA? VETTIG HAAR?”

Hij; “Ja ik weet het, ik weet het , stom stom.” ;-))

Ik zet mijn zoon een minuut voor hij er moet zijn af voor de deur van zijn school en rijd terug naar huis. Onderweg bel ik de dochter die me verzekert bijna klaar te zijn.

Het resultaat.
​Mijn dochter stapt in en zonder dat ik iets hoef te zeggen, zegt zij ; “Sorry mama en bedankt. Ga jij nu te laat zijn? “ Ik krijg dus empathie terug. 
Ik stel haar gerust en denk wel dat het gaat lukken. Ik heb misschien straks wel wat hulp nodig om de verloren tijd in te halen. Helpen wil ze maar al te graag nu ze tevreden in de achteruitkijkspiegel kijkt.

De WIN WIN.

Zegt 1 van mijn studenten, jij hebt hier toch duidelijk verloren, je hebt 2 keer moeten rijden. Tja het is natuurlijk waar dat ik 2 keer heb gereden, ik heb naar mijn inziens echter alleen wat tijd verloren (en in principe ook wat brandstof). Die tijd wordt straks ook weer goed gemaakt met wat hulp in het huishouden.

Maar ik krijg er zo veel dankbaarheid voor terug. Ik was op tijd voor mijn eigen les. Mijn relatie met mijn pubers heeft geen schade opgelopen. Integendeel, het gaf een bad-ass, we pulled it off, groepsgevoel.

Het andere scenario zou zijn om de dochter te dwingen mee te vertrekken, met veel weerzin en negativiteit tot gevolg. En ik zou me heel de dag slecht voelen en me afvragen hoe zij zich voelt.

Of om haar achter te laten en yogales te gaan geven niet wetend of ze op tijd op school is geraakt, ALS ze gegaan is. Dat zou pas verloren tijd zijn. Dat voelt meer als verliezen.

De Gordon methode gaat echt niet over je kinderen altijd maar hun zin geven. Maar soms daagt ze je wel uit om om te denken en even stil te staan. Je af te vragen,; Wil ik mijn macht als ouder hier gebruiken? Is dat de moeite? En ten koste van wat? Wat doet dat met de relatie?

Tuurlijk kan je je macht inzetten als ouder. Maar waarom doe je dat? Omdat je anders in de ogen van een ander de verliezer bent? Omdat je als ouder perse moet winnen? Omdat je op je strepen moet staan?

Nu 3 weken later stuur ik een preventieve boodschap naar mijn dochter ;
Als je je haar wilt wassen, dan misschien beter vanavond want morgenvroeg hebben we niet veel tijd.
Het antwoord; Ja das waar.
Wat heb ik gewonnen? Minder strijd in de pubertijd, meer empathie en een grotere no-problem zone. Daar rijd ik graag eens 2 keer voor.

Wil je graag meer informatie over de Gordon Training “Effectief communiceren met kinderen”?

Foccacia in de oven en ja hier komt hij dan groentjes aan het stoven voor de soep. Gaat lekker! 

De dochter komt thuis, en ik laat heel enthousiast wat op de website van Ikea zien voor de afwerking van ons nestje. Ik helemaal content dat ze nog verse groentjes binnen krijgt voor ze gaat drummen. (Over 20 minuten).

En dan gaat dat winkelmandje op de site niet open...hè? Hoe kan dat nu? Nog eens proberen...hè wat ruik ik nu? 

En lap het is zover. Groentjes in een wip en een gauw zwart, haja ik was het water er vergeten bij te doen 😬. De (nieuwe) pot is om weg te gooien. 

Soit na eerst goed gevloekt te hebben op Ikea (damn you Ikea!), barst ik in tranen uit. En dan verval ik verbazend wekkend snel in heel erge negativiteit. Ik kan ook niks, ik verpest alles en zo verder en zo voort. 

Tja de boog stond te gespannen. Ik moet eerlijk zeggen dat ik die nieuwe routine, het nieuwe jaar best moeilijk vind. Ik zag er tegenop en ik wil gewoon te goed mijn best doen. 

Ik wissel nu huilen af met boosheid op mezelf en dan weer schuldgevoel omdat mijn kinderen me zien flippen. 
​
Dus moet het maar wat minder. Nee niet snel snel boodschappen doen tijdens het drummen, even koffie drinken bij de BFF. En dan gezellig met de dochter winkelen. En ja me laten verleiden om comfortsnoep te kopen. 😱

En s'avonds gezellig tafelen met de buurvrouw en mijn kids die erg empatisch zijn en me super helpen met de voorbereidingen van het eten. Hehe. En vandaag? Mocht ik gewoon fris opnieuw beginnen...

Klinkt dit bekend? Laat eens horen? En wat doe jij zo al om te ontladen/ontspannen?

Voorbeeld 1; Ik ga de zwemzak van de kinderen halen uit de auto en denk (lees ik zeg het niet hardop.) ; "Ik loop alvast even langs de receptie om een jeton voor het zwembad te halen." 

BFF denkt; "Terwijl Eve de zwemzak haalt, loop ik alvast even naar de receptie om een jeton voor het zwembad te halen." 

Nemen we natuurlijk allebei een andere lift en kruisen we mekaar zonder te beseffen dat we hetzelfde doen. 

OF

Voorbeeld 2; BFF vindt de cocktail die ze heeft besteld wel erg lekker. Dat zegt ze ook. Ze vindt hem ook een beetje te zwaar zo voor het eten. Dat zegt ze niet. De volgende dag bestelt Eve alvast een coctail voor BFF want die vond ze gisteren zo lekker. "Oh" zegt BFF als ze de cocktail ziet. 

"Ik vind de cocktail lekker maar niet voor het eten"
"Ik bestel alvast de cocktails"

Zouden prima ik-boodschappen zijn die het cocktail drinken nog aangenamer zouden doen verlopen. Met de beste bedoelingen gaan we vaak aan die open communicatie voorbij. 

Ik betrap mezelf er soms op dat ik al teveel vooruit denk in oplossingen terwijl de ander daar niet eens om vraagt. Ik zorg graag voor de ander maar het is ook belangrijk om de ander zijn behoefte niet uit het oog te verliezen. En dan leert het Gordon model je de volgende vraag stellen ; 

Is er een probleem?
Wie zijn probleem is het eigenlijk? 
Is het aan mij om dit op te lossen? 
Zonee, laat het dan (bij de ander), dan heb je weer een probleem minder en meer tijd voor jezelf.
Is er geen probleem? 
Probeer dan om zo duidelijk mogelijk te communiceren vanuit de IK;

Ik ga alvast een jeton voor het zwembad halen.
​Ik wil morgen graag een andere cocktail drinken.
Ik ga alvast de cocktails bestellen.
Ik ben moe.
Ik wil straks liever niet meer met de auto rijden.
Ik wil op tijd vertrekken.
Ik heb honger. 

Zo vermijd je (luxe) problemen of teleurstellingen. En smaken de cocktails beter. 

Meer informatie over het Gordon model vind je hier;

Als Gordon communicatietrainer, geef ik al een aantal jaren de training ‘Effectief communiceren met kinderen’.
 
Een van de principes van Gordon is dat je conflicten oplost volgens een win win model. Dus zonder verliezers. In onderling overleg en met democratische participatie.
 
Mijn dochter van 11 is de laatste maanden best pittig laat ons zeggen. Ze vraagt veel autonomie en heeft graag haar vrijheid en beslist graag van alles zelf. Zo is ze bijvoorbeeld vegetariër en heeft ze een gekleurde lok in haar haar.
 
Recentelijk wil ze graag met haar klasgenootjes naar het park om te ‘hangen’. Dit doen ze dan na school. Het park in kwestie is uit de richting voor haar en niet goed zichtbaar vanaf de openbare weg.
 
Voor mij als moeder is het belangrijkste natuurlijk dat ze veilig is. Ik zou veel liever hebben dat ze naar huis komt.
Dus we hebben behoeften die met elkaar in conflict liggen. Is dat ook wel echt zo? We verwarren namelijk vaak oplossingen voor problemen met de achterliggende behoefte.

Volgens de Gordon methode volgen we 6 verschillende stappen wanneer ouders en kinderen tegenstijdige behoeften hebben en dit voor een conflict zorgt.

1. Bepaal de behoeften
2. Brainstorm over oplossingen
3. Evalueer de oplossingen
4. Kies de oplossingen
5. Implementeer de oplossingen
6. Evalueer de oplossingen

 
In dit geval is de behoefte van de ouder; veiligheid en zekerheid.
Die van het kind; sociaal contact en erkenning.

​Bij stap 2 is het belangrijk dat al de oplossingen in overleg worden genomen, zowel die van het kind als die van de ouder. Ook al lijken sommigen onlogisch op het eerste zicht.
 
Voor Lara was de enige oplossing naar het park gaan. Ze was hier heel stellig in en dit kwam vooral omdat de andere kinderen dit blijkbaar al langer deden. We hebben dan overlegd om oplossingen te vinden die ik veilig genoeg vond.
 
Ten eerste zijn wij als ouders de omgeving gaan bekijken. Dat was voor ons ok. Veel volk, veel ouders met kindjes in de speeltuin. Een paar kinderen van de klas die naast het park wonen.
 
Verder hebben we afgesproken dat ze steeds bereikbaar moest zijn en met de fiets. Dat ze niet zonder waarschuwing naar iemands huis mocht gaan.
 
De eerstvolgende woensdag ging het al mis. En mijn Gordon technieken kwamen goed van pas toen mijn dochter een aantal uren ‘off the map’ was. We wisten niet waar ze was en ze was ook niet bereikbaar.
 
Zelf vreesde ze voor een serieuze straf. Maar ik weet uit eigen ervaring dat straffen echt niet werkt. Ik heb dus mijn eigen emotie even opzijgezet en naar haar geluisterd, waarna ik de kans kreeg om mijn kant te vertellen.
 
Zij had een hele leuke dag gehad en haar behoefte was volledig ingevuld. Toen ik haar vroeg of ze dacht dat dat voor mij ook het geval was, besefte ze onmiddellijk dat dat niet zo was. 

Op die manier kreeg mijn dochter zelf de kans om haar gedrag te beoordelen, te evalueren en te corrigeren. Ze vond dat ze zich vergist had, had empathie voor mijn gevoelens en stelde zelf voor om de regels nog eens te bepreken.
 
We hebben het conflict opgelost zonder schade toe te brengen aan onze relatie, zonder straffen en iedereen voelt zich geapprecieerd en beter achteraf. Een win win situatie dus!
Ofte hoe de relatie zelfs kan versterken door conflict.